كه به وسيله ديگران ذكر شده است نوشته ايد . - آن گاه اين دو رشته روايات را با هم تطبيق و مقايسه كرده ايد - اين مقايسه دقيق دربارهء روايات و همچنين اسناد انجام گرفته و نشان داده شده است كه سيف غالباً از راويان ناشناخته ( مجهول الهويه ) روايت كرده است . اين خود اين سؤال را پيش مىآورد كه چرا نام هيچ يك از اين راويان به وسيله نويسندگان ديگر ذكر نشده است ، و شخص را يه اين نتيجه مىرساند كه سيف خود آن راويان را اختراع كرده است . اين اتّهام جدّى ( قوى ) ( نسبت به سيف ) يك فرض قابل قبول و منطقى است كه با مقايسه ( روايات ) سيف با ( روايات ) ديگران به دست مىآيد . و باز در ضمن بحث ها بيان شده است كه سيف داستان هايى با اتّفاقات معجزه آسا ذكر كرده است كه آنها را نمىتوان قبول كرد ، مانند آن كه شن هاى بيابان براى لشگر مسلمانان تبديل به آب شد ، و يا دريا ها به زمين شن زار مبدّل گرديد ، و يا گلّه گاو ها به سخن در آمدند و لشگر مسلمانان را از مخفى گاه خود خود با خبر ساختند و مطالب ديگرى از اين قبيل . در زمان سيف اين امكان وجود داشت كه چنين داستان هاى ( ساختگى ) را به عنوان ( وقايع ) تاريخى براى ديگران نقل كند ، ولى امروزه قبول اين داستان ها براى پژوهش گران كنجكاو ، غير قابل قبول است . بحث هاى قانع كننده اى نيز ( در اين كتاب ) مطرح شده ايت كه نشان دهد چگونه اختار سيف دربارهء ابن سبأ و سبائيان كاملًا ( ساختگى ) و غير قابل اطمينان است - باور نكردنى است - . مؤلّف در اين كتاب خاطرنشان مىسازد كه بعضى از خاور شناسان مطالعات شان بر اساس اخبار سيف پايه گذارى شده است . مانند خبر زيادى شمار كشته شدگان در جنگ هاى اوليه مسلمانان ، و اعتقاد به اين كه يك يهودى ناشناس ، ابن سبأ توانسته است در اعتقاد صحابه پيامبر نفوذ كرده و عامل اصلى شوراندن مردم عليه عثمان بوده و باعث كشتن وى گردد ، و ( همچنين ) آتش جنگ را بين على و طلحه و زبير دامن زده است . اين ممكن است در مواردى درست باشد ولى نمىتواند در همهء موارد حقيقت داشته باشد . اين ( مطلب ) به خوبى از ملاقاتى كه دربارهء عبدالله بن سبأ در چاپ اوّل و دوم